മരണപ്പെട്ട മകളും പുറകെ ഓടുന്ന പാമ്പും

"പതിവായി തെറ്റ് കുറ്റങ്ങളിലായി മുഴുകി ജീവിച്ചിരുന്ന മദ്യപാനിയായിരുന്നു ഞാൻ. എനിക്ക് വളരെ ഇഷ്ടമുള്ള രണ്ട് വയസ്സുള്ള ഒരു മകളുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ മരണത്തിൽ ഞാൻ വളരെ ദു:ഖിതനായിരുന്നു. ആ വർഷം ശഅബാൻ മാസം 15 ന്റെ അന്ന് ഞാൻ വളരെയേറെ മദ്യപിച്ച് ഇഷാ പോലും നിസ്ക്കരിക്കാതെ കിടന്നുറങ്ങുകയായിരുന്നു.

സ്വപ്നത്തിൽ എനിക്ക് ഖിയാമത്ത് നാൾ വന്നതായാണ് കാണാൻ കഴിഞ്ഞത്. മരിച്ചവർ എല്ലാവരും ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റ് കൂട്ടം കൂട്ടമായി കൂടുന്നു. എന്റെ പുറകിൽ ഒരു അനക്കം എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു. തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ അതിഭയാനക രൂപത്തിലുള്ള ഒരു പാമ്പ്‌ വാ പിളർന്ന് എനിക്ക് നേരെ വരുന്നതാണ് ഞാൻ കണ്ടത്. ഭയപ്പെട്ട് ഞാൻ ഓടാൻ തുടങ്ങി. പാമ്പ്‌ പുറകെയും.

കുറച്ച് ഓടിയപ്പോൾ തിളങ്ങുന്ന മുഖമുള്ള ഒരു വൃദ്ധനെ ഞാൻ കണ്ടു. അയാളോട് ഞാൻ സഹായം ആവശ്യപ്പെട്ടെങ്കിലും 'ഞാൻ ദുർബലനാണ് - എനിക്ക് നിന്നെ സഹായിക്കാനുള്ള കഴിവില്ല' എന്ന് പറഞ്ഞു ഒഴിഞ്ഞു മാറി. ഓടി ഓടി ഒരു ചെറിയ മല ഞാൻ കയറി - പാമ്പ്‌ പുറകെ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. മലയുടെ ഒരു വശത്ത് ഭീതിതമായ തീക്കുണ്ടാരമായിരുന്നു. നിരവധി ആളുകൾ അതിൽ കത്തിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതിലേക്ക് വീഴാൻ അടുത്തിരുന്ന ഞാൻ ഒരു അശരീരി കേട്ടു:

'പുറകോട്ട് മാറുക, നിങ്ങൾ ഇതിലേക്കുള്ളതല്ല'.

ഞാൻ സ്വയം പുറകിലോട്ട് മാറി എതിർ ദിശയിലേക്ക് ഓടാൻ തുടങ്ങി. മുമ്പ് കണ്ട അതെ തിളങ്ങുന്ന മുഖമുള്ള വൃദ്ധനെ വീണ്ടും കണ്ടു. അയാൾ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് വീണ്ടും പറഞ്ഞു: 'നിന്നെ സഹായിക്കാനുള്ള കഴിവില്ലാത്ത അത്രയും ദുർബലനാണ് ഞാൻ, ആ കാണുന്ന മലയിലേക്ക് നോക്കൂ, അവിടെയാണ് മുസ്ലിമീങ്ങൾ അവരുടെ സമ്പാദ്യങ്ങൾ സൂക്ഷിക്കുന്നത്. അവിടേക്ക് പോയി നോക്കൂ, നീ വല്ലതും നിക്ഷേപിച് വച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ഇന്ഷാ അല്ലാഹ് നിനക്കത് തിരിച്ചെടുക്കാൻ കഴിയും."

ഞാനാ മലയിൽ എത്തി, പട്ടുതുണികളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ജനലുകളായിരുന്നു അവിടെ. സ്വർണ്ണത്തിന്റെ വാതിലുകൾ മുത്തുകൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. മലക്ക് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: 'വിരികൾ മാറ്റൂ, വാതിലുകൾ തുറക്കൂ, ആ മനുഷ്യന് ചിലപ്പോ പാമ്പിനെ തൊട്ട് രക്ഷയേകാൻ സഹായിക്കുന്ന വല്ല നിക്ഷേപവും ഉണ്ടാകും'.

വാതിലുകൾ തുറക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ അതിസുന്ദരരായ ഒരുപാട് കൊച്ചുകുട്ടികളുടെ മുഖമായിരുന്നു എനിക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞത്. കൂട്ടത്തിൽ എന്റെ മരണമടഞ്ഞ 2 വയസ്സായ മകളുമുണ്ടായിരുന്നു. എന്നെ കണ്ട പാടെ അവൾ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു:

'അല്ലാഹുവാണേ, ഇതെന്റെ പിതാവാണ്'. ചാടി വന്ന് അവളുടെ വലത് കൈ കൊണ്ട് എന്റെ ഇടത് കൈ പിടിച്ചു. ഇത് കണ്ടതോടെ ഭീകരനായ പാമ്പ്‌ തിരിച്ച് പോയി. എന്റെ മകൾ എന്റെ മടിയിൽ ഇരുന്ന് താടിയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് സൂറത്ത് ഹദീദിലെ 16ആമത്തെ ആയത്ത് ഓതാൻ തുടങ്ങി.

ألم يأن للذين آمنوا أن تخشع قلوبهم لذكر الله

(ആശയം: സത്യ വിശ്വാസികൾക്ക് തങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങൾ അള്ളാഹുവിലേക്ക് തിരിക്കുവാൻ സമയമായില്ലയോ?)

ഇത് കേട്ടതോടെ ഞാൻ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു പോയി. ഭീകരനായ പാമ്പിനെയും വൃദ്ധനായ മനുഷ്യനെയും കുറിച്ച് ഞാൻ അവളോട് ചോദിച്ചു.

'പാമ്പ്‌ നിങ്ങളുടെ ദുഷ്ക്കർമ്മങ്ങളായിരുന്നു. നിങ്ങൾ ചെയ്തു കൂട്ടുന്ന തിന്മകൾ പാമ്പിന്റെ രൂപത്തിൽ നിങ്ങളെ നരകത്തിലേക്ക് കൊണ്ട് പോകുമായിരുന്നു. വൃദ്ധനായ മനുഷ്യൻ നിങ്ങളുടെ സൽക്കർമ്മങ്ങൾ ആയിരുന്നു. വളരെ കുറച്ച് മാത്രം നല്ല കർമ്മങ്ങൾ നിങ്ങൾ ചെയ്തിരുന്നതിനാൽ അത് ദുഷ്ക്കർമ്മങ്ങളുമായി പോരടിക്കാൻ കഴിയാത്ത വിധം വളരെ ദുർബലമായി.'.

നിങ്ങളെന്താണ്‌ ഈ മലയിൽ ചെയ്യുന്നത് എന്ന് ഞാൻ ചോദിച്ചു. അവൾ പറഞ്ഞു: 'മരണപ്പെട്ട മുസ്ലിമായ കുട്ടികൾ ഖിയാമത്ത് നാൾ വരുന്നത് വരെ ഇവിടെ കാത്ത് നിൽക്കും - ഞങ്ങളുടെ മാതാപിതാക്കളെ കാത്തു കൊണ്ട്. എന്നിട്ട് അവർക്ക് വേണ്ടി റബ്ബിനോട്‌ ഇടതേടും". ഇത് കേൾക്കുന്നതോടെ എന്റെ ഉറക്കം തെളിഞ്ഞിരുന്നു. മനസ്സ് വല്ലാതെ മാറി, ഞാൻ അല്ലാഹുവിലേക്ക് പശ്ചാത്താപിച്ച് മടങ്ങി."

ഇസ്ലാമിക ചരിത്രത്തിലെ പ്രകാശിക്കുന്ന വെളിച്ചഗോപുരമായി വളർന്ന് പടർന്ന് പന്തലിച്ച മാലിക്ക് ഇബ്നു ദീനാർ (റ) ൻറെ പാശ്ചാത്താപത്തിന്റെ കാരണം എന്തായിരുന്നു എന്ന് ചോദിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ അവിടുന്ന് പറഞ്ഞതാണീ സംഭവം.

നല്ലതോ ചീത്തയോ ആയി നമുക്ക് അനുഭവപ്പെടുന്ന സകല കാര്യങ്ങളും പല വിധത്തിലുള്ള സബബുകളിലൂടെയാണ് അല്ലാഹു നമ്മുടെ മേൽ നടപ്പാക്കുന്നത്. ഒരു നന്മ നമുക്ക് ലഭിക്കുന്നത് പലപ്പോഴും അല്ലാഹുവിങ്കൽ നിന്ന് നേരിട്ടല്ല - മറിച്ച് മറ്റു പലരിലൂടെയോ പലതിലൂടെയോ ആയിരിക്കും. തിന്മയും അതേപടി തന്നെ.

തെമ്മാടിയായി ജീവിച്ച മനുഷ്യനിൽ അല്ലാഹു സൽചിന്തയുടെ വിത്തുകൾ പാകാൻ ഉദ്ദേശിച്ചാൽ പിന്നെ എന്തെങ്കിലും ഒരു കാരണം അതിലേക്കായി അല്ലാഹു നൽകുന്നു. മഹാന്മാരായ മഹാന്മാരിൽ അധികവും ഇത്തരത്തിൽ ചില അനുഭവങ്ങളുടെ പേരിൽ തന്റെ പിഴച്ച ജീവിതത്തെ വലിച്ചെറിഞ്ഞ് നന്മയുടെ വഴിയിലേക്ക് കടന്നു വന്നവരാണ്.

മാലിക്ക് ഇബ്നു ദീനാർ (റ) തങ്ങൾക്ക് അല്ലാഹു ഒരു സ്വപ്നമാണ് മാറ്റത്തിന്റെ കാഹളമായി അല്ലാഹു സംവിധാനിച്ചു നൽകിയത്. ഉൾക്കടമായ ആശയും അഭിലാഷവും മനസ്സിൽ സൂക്ഷിക്കുന്ന മനുഷ്യർക്ക് എല്ലാവർക്കും ജീവിതത്തിന്റെ വഴിയാത്രക്ക് ഇടയിൽ ഏതെങ്കിലും ഒരവസരത്തിൽ ഇലാഹീ കടാക്ഷത്തിലേക്ക് നടക്കാനുള്ള ഒരു കാരണം അവൻ സൃഷ്ടിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും - ചിലപ്പോ ഒന്നല്ല ഒരായിരം കാരണങ്ങൾ. ഏതിലെങ്കിലും ഒന്നിൽ കടിച്ചു പിടിച്ചു കൊണ്ട് നന്മയുടെ പാന്ഥാവിലേക്ക് തിരിച്ചു നടക്കാൻ നമുക്കും കഴിയണം.

وذكر فإن الذكرى تنفع المؤمنين

'ഉപദേശിച്ച് കൊണ്ടേയിരിക്കുക, മുഅ്മിനീങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങൾക്ക് ഉപദേശങ്ങൾ ഉപകരിക്കും' എന്ന് അല്ലാഹു തന്നെ പടിപ്പിക്കുന്നുവല്ലോ. നമുക്ക് സ്വയവും പരസ്പരവും ഉപദേശിച്ച് കൊണ്ടേയിരിക്കാം. ഇന്നല്ലെങ്കിൽ നാളെ നമ്മുടെ മനസ്സുകളും റബ്ബിലേക്ക് തിരിക്കാൻ അത് സഹായകമായേക്കും..

ഇൻശാ അല്ലാഹ്... 

അത്ഭുതങ്ങളുടെ മേൽ അത്ഭുതം കാണിച്ച പ്രവാചകർ (സ്വ)

ചിലർക്ക് പ്രയാസമാണ്..

അല്ലാഹുവിന്റെ ഹബീബിന്റെ തിരുജീവിതത്തിലും ശേഷവും അവിടുത്തെ തിരുശരീരവും തിരുസാന്നിധ്യവും കരസ്പർശവും കൊണ്ട് റബ്ബിന്റെ ഖുദ്രത്തിനാൽ സംഭവിച്ച മഹാദ്ഭുതങ്ങൾ പറയുന്നതിൽ അവർക്ക് ലജ്ജയാണ്..!

സാധാരണക്കാരനായ പ്രവാചകരെ ആണത്രേ അവർ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നത്‌, അസാധാരണത്വം കാലഹരണപ്പെട്ടത്രേ!

മഹാഭാരതത്തിലെയും പുരാണത്തിലെയും ഇതിഹാസങ്ങൾക്ക് സമാനമായി ചിത്രീകരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണത്രേ അത്തരം മഹാസംഭവങ്ങൾ ഉദ്ധരിക്കുന്നവർ ചെയ്യുന്നത്..! അവിടുത്തെ മുഅ്ജിസാതുകളെ പറ്റി പറഞ്ഞു നടക്കേണ്ടത്രേ..!

'സാധാരണക്കാരനായ' മുഹമ്മദിനെ ലോകം അംഗീകരിച്ചിരുന്നുവെന്നും അസാധാരണത്വമുള്ള മുഹമ്മദിനെ(സ്വ) അംഗീകരിക്കുന്നിടത്താണ്‌ വിശ്വാസവും അവിശ്വാസവും വേർതിരിഞ്ഞതെന്ന് അവരോർക്കുന്നില്ല !!!

ആ വിരൽത്തലപ്പിൽ നിന്നും അരുവിയിൽ കളകളാരവത്തോടെയൊഴുകുന്ന തെളിനീരിനേക്കാൾ ശുദ്ധമായ ജലത്തുള്ളികൾ ഒഴുകിയത്‌ പറയുന്നതവർക്ക്‌ അരോചകമാണ്‌.

ആ തിരുവിരൽ ചൂണ്ടിയപ്പോ രണ്ട്‌ പിളർപ്പായ ചന്ദ്രന്റെ ചരിത്രമവർക്ക്‌ അലർജ്ജിയാണ്‌.

ആ തിരുരക്തം കുടിച്ച സ്വഹാബി വനിതയെ കേൾക്കുന്നതവർക്ക്‌ വിമ്മിഷ്ടമാണ്‌..

മുത്തുമണികൾ പോലെ തിളങ്ങുന്നയാ തിരുമേനിയിലെ വിയർപ്പുകണങ്ങൾ ശേഖരിച്ചതവർക്ക്‌ കേൾക്കേണ്ട...

ആ പൂവധരം തൊട്ട വെള്ളപ്പാത്രത്തിന്റെ ഭാഗം കൊണ്ട്‌ ബർക്കത്തെടുത്തത്‌ അവർക്ക്‌ മൂടിവെക്കണമത്രേ..

ആ തിരുവായയിൽ നിന്ന് വന്ന പരിമളം പരത്തുന്ന കഫം സ്വശരീരത്തിൽ വാരിത്തേച്ച സ്വഹാബത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ അവർക്ക്‌ മ്ലേഛമാണ്‌...

പൂമേനിയെ പൊതിഞ്ഞ പുണ്യ ജുബ്ബയിൽ രോഗശമനം തേടിയത്‌ പുരോഗമന സമൂഹത്തിൽ പറയുന്നതവർക്ക്‌ ലജ്ജയാണത്രേ..

അവർക്ക്‌ അൽഭുതങ്ങൾ കാണിച്ച പ്രവാചകരെ വേണ്ട - അവർക്ക്‌ വേണ്ടത്‌ "രാഷ്ട്രീയക്കാരനായ" പ്രവാചകരെയാണത്രെ..!!

അന്യന്റെ ചിന്തയിലെ മാർദ്ദവം കണക്കെ തന്റെ വിശ്വാസവും വളച്ചുകെട്ടണം എന്ന തരംതാണ ചിന്തക്കാർ ഉണ്ടെങ്കിൽ അവരെ ആ വഴിക്ക്‌ വിട്ടേക്കൂ - പവിത്ര വിജ്ഞാനത്തിന്റെ മഹോന്നതി നൽകിയാദരിക്കപ്പെട്ട സത്യദീനിന്റെ കാവൽഭടന്മാരായ മുഹദ്ദിസീങ്ങളും ചരിത്രകാരന്മാരും ഫുഖഹാക്കളുമായ പണ്ഡിത ചക്രവർത്തിമാരുടെ തിരുകരങ്ങളും നാവുകളും കൊത്തിവെച്ച മനസ്സുകളുടെ പട്ടമഹിഷിയായ ഹബീബിന്റെ മഹാത്ഭുതങ്ങളുടെ ചരിത്രങ്ങൾ കുടുംബങ്ങളിൽ താരാട്ടുപാട്ടൊരുക്കട്ടെ...

പതിനാലു നൂറ്റാണ്ടുകളായി വാഴ്ത്തിയിട്ടും തീരാത്ത ആ മദ്ഹുകളുടെ സുഗന്ധം അവരുടെ നാസാരന്ധ്രങ്ങളെ മത്ത് പിടിപ്പിക്കട്ടെ... അക്ഷരങ്ങളും അക്കങ്ങളും അവിടുത്തെ പ്രകീർത്തനങ്ങളാൽ നിറയട്ടെ. എന്റെ കരളായ ഹബീബിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഓരോ നിമിഷവും അത്ഭുതങ്ങളായിരുന്നു. മഹാത്ഭുതത്തിന്റെ പിറവി തൊട്ട് തിരുജസദ് മണ്ണിലേക്ക്‌ ചേരുവോളം പദാർത്ഥ ലോകത്തും ശേഷം ആത്മീയ ലോകത്തും അവിടുന്നാൽ ലഭ്യമായ അത്ഭുതങ്ങൾക്ക് കയ്യും കണക്കുമില്ല.

ഹബീബേ, അവിടുത്തെ തിരു ശഫാഅത്തല്ലാതെ തുണയില്ലാത്ത നാൾ വരാനുണ്ട്. അവിടുത്തെ കരങ്ങളാൽ ഒരു കോപ്പ മോഹിച്ച് പാരാവാരങ്ങളായ ജനസമുദ്രം ഓടിയടുക്കുന്നൊരു നാൾ വരാനുണ്ട്:

മുത്തായ തങ്ങളെ, അവിടുത്തെ പ്രകീർത്തനങ്ങൾ ചൊല്ലിയ നാവുകൾ മാത്രമാണ് പ്രതീക്ഷ..

അവിടുത്തെ വർണ്ണിച്ച അക്ഷരങ്ങൾ പൊഴിഞ്ഞു വീണ വിരലുകൾ മാത്രമാണ് പ്രതീക്ഷ..

അവിടുത്തെ തിരുനോട്ടമാണ് വിജയം..

❤അഗിസ്നാ യാ റസൂലല്ലാഹ്❤

പാവങ്ങളുടെ, ദുർബലരുടെ പ്രവാചകർ ﷺ

സാഹിർ(റ) കച്ചവടത്തിരക്കിലായിരുന്നു. ആരോ പിന്നിൽ വന്നു കണ്ണ് പൊത്തി കൂട്ടിപ്പിടിച്ചു. ലോലമായ പട്ടുതുണിയേക്കാൾ മാർദ്ദവത്വം അദ്ദേഹത്തിന് അനുഭവപ്പെട്ടു കാണും.

"ആരാണെന്ന് പറയൂ", സാഹിർ തങ്ങൾ ആവശ്യപ്പെട്ടു. പതിയെ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയ അദ്ദേഹം കണ്ടത് തിരുമുസ്ഥഫാ ﷺ തങ്ങളെയായിരുന്നു.

കിട്ടിയ അസുലഭമായ അവസരം മുതലെടുത്ത്‌ മൃദുല മനോഹരമായ ആ പൂമേനിയിലെ തിരുനെഞ്ചിലേക്ക്‌ അദ്ദേഹം തന്റെ ശരീരത്തിന്റെ പുറം ഭാഗം കൂടുതൽ ചേർത്ത്‌ വെച്ച്‌ ഉരച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

തിരുനബിﷺ കൂടിനിന്നവരോട്‌ തമാശയായി ചോദിച്ചു: "ഈ അടിമയെ വാങ്ങാനാരുണ്ട്‌?"

സാഹിർ(റ) തദവസരം പറഞ്ഞു: "അല്ലാഹുവിന്റെ പ്രവാചകരേ, അല്ലാഹുവാണെ സത്യം ഈ സാധുവിന്‌ ഒരു വിലയും അവിടുത്തേക്ക്‌ ലഭിക്കില്ല!"

അവിടുന്ന് ഉടനടി പ്രതികരിച്ചു: "എങ്കിലും സാഹിർ, അല്ലാഹുവിങ്കൽ നിങ്ങൾ ഏറേ വിലയുള്ളവനാണ്‌."

മരുഭൂമിയുടെ പുത്രനായ സാഹിർ(റ)വിന്റെ ദാരിദ്ര്യം ഹബീബിങ്കൽﷺ അവിടുത്തെ സ്ഥാനം ഏറെയേറെ ഉയർത്തുകയായിരുന്നു. പാവങ്ങളിലേക്ക്‌ അവിടുന്ന് ചേർന്നു നിന്നിരുന്നു..

മുഠാള ദരിദ്രനായ ഒരു സ്വഹാബി തിരുമുസ്ഥഫാ തങ്ങളുടെﷺ സദസ്സിലേക്ക്‌ കടന്നുവന്നു - സലാം പറഞ്ഞ ശേഷം സദസ്സിൽ ഒഴിവുള്ള സ്ഥലത്ത്‌ അദ്ദേഹം പോയി ഇരുന്നു.

സമ്പത്തും അല്ലാഹുവിങ്കലെ പദവിയും തമ്മിൽ ബന്ധമേതുമില്ലെന്ന് പൂർണ്ണമായും സ്വഹാബാക്കൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത ആദ്യകാലമായിരിക്കണം അന്ന്.

പാവപ്പെട്ട സ്വഹാബി പോയി ഇരുന്നത്‌ പണക്കാരനായ മറ്റൊരു സ്വഹാബിയുടെ അടുത്തായിരുന്നു - മനസ്സിനൊരു പ്രയാസം അനുഭവപ്പെട്ട പണക്കാരനായ സ്വഹാബി നിലത്ത്‌ നിന്നും തന്റെ വസ്ത്രത്തിന്റെ അരികുഭാഗങ്ങൾ പാവപ്പെട്ട സ്വഹാബിയെ തൊടാതിരിക്കാൻ വേണ്ടി തന്നിലേക്ക്‌ ചേർക്കാൻ തുടങ്ങി.

പുണ്യപ്രവാചകർﷺ അത്‌ കണ്ടിരുന്നു - അവിടുന്ന് പണക്കാരനോട്‌ ചോദിച്ചു:

"അയാളുടെ ദാരിദ്ര്യം നിങ്ങളെ ബാധിക്കുമെന്ന് നിങ്ങൾ ഭയപ്പെടുന്നുവോ?"

"ഇല്ല പ്രവാചകരേ"

"എങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ സമ്പത്തിൽ നിന്നും വല്ലതും അയാളിലേക്ക്‌ ചേരുമെന്ന് നിങ്ങൾ ആശങ്കപ്പെടുന്നുവോ?"

"ഇല്ല പ്രവാചകരേ"

"അതോ നിങ്ങളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ അദ്ദേഹം സ്പർശ്ശിച്ചാൽ അഴുക്കാകുമെന്ന് നിങ്ങൾ ഭയപ്പെട്ടോ?"

"ഇല്ല പ്രവാചകരേ"

"പിന്നെ എന്തിനായിരുന്നു നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിൽ നിന്നും മാറ്റിയത്‌?"

"പ്രവാചകരേ, ഒരിക്കലും ചെയ്യരുതാത്തൊരു കാര്യമായിരുന്നു ഞാൻ ചെയ്തത്‌. എന്നിൽ നിന്നും വന്നുപോയ തെറ്റിനെ ഞാൻ സമ്മതിക്കുന്നതോടൊപ്പം പാശ്ചാത്താപമായി എന്റെ സമ്പത്തിന്റെ പകുതി ഈ സഹോദരനു നൽകാൻ ഞാൻ തീരുമാനിക്കുന്നു - അങ്ങനെ എന്റെ തെറ്റ്‌ അല്ലാഹു പൊറുത്തു നൽകിയേക്കുമല്ലോ!"

പാവപ്പെട്ട സ്വഹാബി എഴുന്നേറ്റു നിന്ന് പറഞ്ഞു: "പ്രവാചകരേ, ഞാനിത് സ്വീകരിക്കുന്നില്ല, കാരണം സമ്പന്നനായി മാറിയാൽ എന്റെ സഹോദരന്മാരോട് ഇങ്ങനെ പെരുമാറുന്നവൻ ആയി ഞാനും മാറിയേക്കുമോ എന്ന് ഞാൻ ഭയപ്പെടുന്നു".

പാവപ്പെട്ടവരെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട, പാവപ്പെട്ടവർക്ക്‌ വേണ്ടി സംസാരിച്ച, പാവപ്പെട്ടവർക്ക്‌ അല്ലാഹുവിങ്കലുള്ള പദവിയെ പഠിപ്പിച്ച, സമ്പത്തും സ്ഥാനമാനങ്ങളും ഇലാഹീ സവിധത്തിൽ ഒന്നുമൊന്നുമല്ലെന്ന് വിവരിച്ച, പാവപ്പെട്ടവർ കടന്ന് അഞ്ഞൂറു വർഷം കഴിഞ്ഞു മാത്രമേ പണക്കാർ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ കടക്കൂവെന്നു പറഞ്ഞ പാവങ്ങളുടെ പ്രവാചകർﷺ...

യുദ്ധശേഷം കാണാതായവരെ പറ്റി വീണ്ടും വീണ്ടും നബിതങ്ങൾﷺ അന്വേഷിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നപ്പോ എല്ലാവരേയും അന്വേഷിച്ചു ശേഷം "ഇനിയാരുമില്ല" എന്ന് ഒത്തൊരുമിച്ച്‌ സ്വഹാബികൾ പറഞ്ഞപ്പോ:

"എനിക്കൊരാളെ കിട്ടാനുണ്ട്‌ - ഞാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന എന്റെ ജുലൈബീബിനെ" എന്ന് പറഞ്ഞു അവിടുന്ന് സ്വഹാബത്തിനെയും കൂട്ടി യുദ്ധഭൂമിയിൽ തിരഞ്ഞപ്പോ ഏഴു കുഫ്ഫാറുകളുടെ ശവങ്ങൾക്കിടയിൽ ശഹീദായി കിടക്കുന്ന ജുലൈബീബിനെ കണ്ടെത്തി.

ആർക്കുമാർക്കും ഓർമ്മയില്ലാതിരുന്ന പാവങ്ങളിൽ പാവമായിരുന്ന ജുലൈബീബ്‌(റ)വിനെ പാവങ്ങളുടെ പ്രവാചകർﷺ മറന്നിരുന്നില്ല. അവിടുന്ന് തന്റെ പൂവുടലിലെ കാൽത്തണ്ടയിലേക്ക്‌ ജുലൈബീബ്‌ തങ്ങളുടെ മൃതശരീരം എടുത്തുവെച്ച്‌ അവസാനം ഖബറിലേക്ക്‌ ആ ശരീരം എടുത്തുവെച്ചത്‌ തിരുമുസ്ഥഫാﷺ തങ്ങളായിരുന്നു!

ആരു മറന്നാലും പാവങ്ങളിൽ പാവങ്ങളായ, അപ്രശസ്തരും ആരും വിലവെക്കാതിരുന്നവരുമായവരെ മറക്കാതിരുന്ന പ്രവാചകർﷺ..

നാമറിയുന്നില്ല നാമനുഭവിക്കുന്ന സുഖവും സന്തോഷവുമെല്ലാം നമ്മിലെ പാവങ്ങൾ കാരണത്താലാണല്ലാഹു നൽകുന്നതെന്ന്. ബലഹീനരായ, തളർന്ന, സഹായഹസ്തങ്ങൾ കണ്ടെത്താൻ കഴിയാതെ കഷ്ടപ്പെടുന്നവരെയാണ്‌ നമ്മൾ കണ്ടെത്തേണ്ടത്‌.

തിരുപ്രവാചകർﷺ പറഞ്ഞു:

ابغوني في ضعفائكم ، فإنما ترزقون أو تنصرون بضعفائكم

"നിങ്ങൾ നിങ്ങളിലെ ദുർബലരെ പരിഗണിക്കുക. അവർ മുഖേനയേ നിങ്ങൾക്ക് രിസ്ഖും സഹായവും ലഭിക്കൂ"

തിരുനൂറിന്റെ പ്രകാശം അനുഗ്രഹങ്ങളുടെ മേൽ അനുഗ്രഹമായി, വെളിച്ചത്തിന്റെ മേൽ വെളിച്ചമായി, സ്നേഹത്തിന്റെ മേൽ സ്നേഹമായി, അനുകമ്പയുടെ മേൽ അനുകമ്പയായി സന്തോഷത്തിന്റെ മേൽ സന്തോഷമൊരുക്കി വിശ്വാസി മനസ്സിൽ ഫറഹായി, സുറൂറായി തെളിഞ്ഞു വന്ന പുണ്യദിനം...

അവിടുത്തെ നോട്ടം പാവങ്ങളിലേക്കായിരുന്നു..അവിടുത്തെ ഹൃദയം പതിതനോടൊപ്പമായിരുന്നു..അവിടുത്തെ മനസ്സ്‌ ദാരിദ്ര്യത്തോടൊപ്പമായൊരുന്നു..

ആ പൂമനസ്സിനോടൊപ്പം നമുക്കും ചേരണം. അവിടുന്ന് സ്നേഹിച്ചവരെ, അവിടുന്ന് കൂട്ടു കൂടിയിരുന്നവരെ നാമും സ്നേഹിക്കണം, അവിടുന്ന് കൂട്ടു കൂടിയവരുമായി നാമും കൂടണം. നമുക്കു ചുറ്റും ഒരു നേരത്തെ അന്നത്തിനായി ഗതിമുട്ടി, വഴിമുട്ടി പ്രയാസപ്പെടുന്ന പര:ശതം സാധുക്കൾക്ക്‌ നേരെ കാരുണ്യത്തിന്റെ നോട്ടം പോലും അവിടുത്തോടുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെ പ്രതികരണമാണ്‌..

صلى الله عليه و سلم❤

തിരുദൂതരോടുള്ള പ്രണയം അനിവാര്യ ബാധ്യത..

സ്വന്തമായുള്ള എന്തിനേക്കാളും ആദരവായ നബി തങ്ങളെ (സ്വ) സ്നേഹിക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ ഒരു സത്യവിശ്വാസിയുടെ ഈമാൻ പൂർണ്ണമാകുന്നുള്ളൂ. നമ്മുടേതായി നാം മനസ്സിലാക്കുന്നതെന്തും ആദരവായ നബിതങ്ങളിലേക്ക് ചേർക്കുമ്പോൾ അർത്ഥശൂന്യമാകണം. ഇത് അല്ലാഹുവിങ്കൽ നിന്നുള്ള കൽപ്പനപ്രകാരം മാത്രമല്ല ബുദ്ധിപരമായി തന്നെ അനിവാര്യമാണെന്ന് നേർചിന്തയുള്ള ഏതൊരാൾക്കും മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയും.

നമ്മുടെ മാനസികമോ ശാരീരികമോ ആയ സുഖ,സൗഖ്യ സന്തോഷത്തിന്റെ ഭാഗമായതാണ് നാം ഇഷ്ടപ്പെടുന്നതെല്ലാം. എവിടെയും 'ഞാൻ' ഇല്ലാതെ 'എന്റേത്' ഉണ്ടാകില്ലല്ലോ. ഞാനാകുന്ന അസ്ഥിത്വത്തിന്റെ തന്നെ കാരണം ഹബീബായ നബി തങ്ങൾ (സ്വ) യാണ് എന്ന് തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ ബുദ്ധിപരമായി തന്നെ തന്റേതായ മറ്റെന്തിനേക്കാളും അവിടുത്തെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നതിന്റെ അനിവാര്യത വ്യക്തമാകും.

കാതലായ സ്നേഹത്തിന്റെ പങ്കുവെക്കാത്ത ഭാഗം തിരുനബി തങ്ങൾക്ക് നൽകുന്നതിൽ നാമേറെ കടപ്പെട്ടവർ തന്നെ. അവിടുന്ന് നമുക്ക് നൽകിയത് തിരിച്ച് നൽകുക പോലും നമ്മളാൽ സാധ്യമല്ല. ത്വാഇഫിന്റെ ഭൂമിയിൽ അക്രമികളായ സമൂഹം അവിടുത്തെ പിന്നാലെ കുട്ടികളെ അയച്ചു മൈലുകളോളം കല്ലെറിഞ്ഞപ്പോ 'രണ്ടു മലകൾക്ക് ഇടയിൽ ഞെരിച്ചമർത്തി അവരെ ഇല്ലായ്മ ചെയ്യാൻ അവിടുത്തെ സമ്മതം മാത്രം മതിയെന്ന് മാലാഖ വന്നു പറഞ്ഞപ്പോ അവരിൽ നിന്നോ പിൻതലമുറയിൽ നിന്നോ ഈമാനിന്റെ ഒരു ഭാവി പിറക്കുന്നതിനെയാണ് ഞാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത്' എന്ന് പറഞ്ഞത് അവിടുത്തെ സ്വന്തത്തെക്കാൾ സമൂഹത്തെ സ്നേഹിച്ചത് കൊണ്ടാണ്.

ഉഹദിന്റെ ഭൂമികയിൽ തിരു വായിലെ മുൻ പല്ല് പൊട്ടി രക്തം ഭൂമിയിൽ കലരുമാർ അവിടുന്ന് വേദനിക്കേണ്ട ആവശ്യം അവിടുത്തെ സ്വന്തത്തിനില്ലായിരുന്നു - മറിച്ച് ഇസ്ലാമും ഈമാനും സംരക്ഷിക്കപ്പെടുകയും നമ്മിലേക്ക് കൈമാറിതരുകയും ചെയ്യുന്നതിലേക്ക് മാത്രമായിരുന്നു അവിടുത്തെ സഹനം.

ഈന്തപ്പന ഓലകളുടെ പാടുകൾ തിരുശരീരത്തിലെ മൃദുലതയിൽ അടയാളങ്ങൾ തീർത്തത് അവിടുത്തേക്ക് ഇല്ലായ്മയുടെ വല്ലായ്മ കൊണ്ടാണെന്ന് ഇസ്ലാമിക സാമ്രാജ്യത്തിന്റെയും മുസ്ലിമിന്റെ മനോ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെയും അധിപരായിരുന്ന പ്രവാചകരെ അറിഞ്ഞവർ പറയുകയില്ല തന്നെ - ഒരു വിരിപ്പ് ഞാൻ തുന്നിത്തരാൻ അവിടുന്ന് സമ്മതം തരുമോ എന്ന് ചോദിച്ച സ്വഹാബിയോട്:

"ഞാനും ഈ ദുനിയാവും തമ്മിൽ യാത്രക്കാരനായ മനുഷ്യൻ വഴിയിലെ തണൽ മരത്തിന് താഴെ വിശ്രമിക്കുമ്പോ ആ മരവും യാത്രക്കാരവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം മാത്രമാണുള്ളത്" എന്നായിരുന്നു അവിടുത്തെ മൊഴി. സ്വന്തത്തിൽ മോഹമില്ലാതിരുന്നിട്ടും അവിടുത്തെ സഹചാരികളുടെ പ്രയാസം നീങ്ങാൻ അവിടുന്ന് ആശിച്ചിരുന്നു.

ബദ്റിന്റെ രണാങ്കണത്തിലേക്ക് വാഹനങ്ങൾ ഇല്ലാത്ത കാരണം മൂന്നും നാലും പേർ ഊഴമിട്ട് ഒട്ടകപ്പുറത്ത് യാത്ര ചെയ്യുന്ന, ഉടുക്കാൻ വസ്ത്രമില്ലാതെ പൊരി വെയിലത്ത് നഗ്നപാദരായി മരുഭൂമിയിലെ നടത്തം കാരണം കാലുകൾ കീറി പൊട്ടിപ്പോയിരുന്ന സ്വഹാബത്തിനെ കണ്ട് അവിടുന്ന് ദുആ ചെയ്തത്:

"അവർക്ക് നഗ്നപാദരാണ് നാഥാ, അവർക്ക് കയറാനുള്ള വാഹനം നൽകണേ, അവർക്ക് ധരിക്കാൻ വസ്ത്രമില്ല അല്ലാഹ്, അതിനുള്ള വക നീ കൊടുക്കണേ, അവർക്ക് വിശപ്പടക്കാൻ ആവശ്യത്തിനു ഭക്ഷണമില്ല റബ്ബേ, അവരെ നീ ഭക്ഷിപ്പിക്കണേ.." എന്നായിരുന്നു.

സ്വന്തത്തേക്കാൾ, ഐഹികമായി ലഭ്യമായ ഐശ്വര്യങ്ങളിൽ പോലും തന്റെ സമുദായത്തെ സ്നേഹിച്ച തിരുമുസ്ഥഫാ തങ്ങളോടു നമ്മുടെ കടപ്പാട് എങ്ങനെ തീരും?! ആരുമാരും സഹായിക്കാനില്ലാത്ത സമയത്ത് ഏവരും സ്വന്തത്തെ ഓർത്ത് പരസഹായം സാധ്യമല്ലെന്ന് കൈ മലർത്തുന്ന സമയത്ത് ഇലാഹീ സവിധത്തിലേക്ക് സുജൂദിലായി വീണു കൊണ്ട് നമ്മുടെ കാര്യങ്ങൾ പറയാനുള്ള ഒരേ ഒരു അത്താണി..

"എല്ലാ നബിമാരും അവർക്ക് നൽകപ്പെട്ട ദുആ ദുനിയാവിൽ വെച്ച് തന്നെ ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ട് - ഞാൻ എന്റെ ദുആ ആഖിറത്തിലേക്ക് മാറ്റി വെച്ചിരിക്കുന്നു - അവിടെ "എന്റെ ഉമ്മത്തിന് മുഴുവൻ നീ പൊറുക്കണേ അല്ലാഹ്" എന്ന് ഞാൻ പ്രാർഥിക്കും" എന്ന് പറഞ്ഞ പ്രവാചകർ.

ഇനി സന്തോഷ ലബ്ധിയോ സൗഖ്യസമ്പാദനമോ ആണ് മാനദണ്ഡം എങ്കിലും മക്കളും ഭാര്യമാരും സമ്പാദ്യവുമെല്ലാം ദുനിയാവിന്റെ മോടി മാത്രമാണെന്നും വിശുദ്ധ കലാം തന്നെ പഠിപ്പിക്കുന്നു, നിലനിൽക്കുന്ന സന്തോഷം ആദരവായ തങ്ങളിലൂടെ മാത്രമേ ലഭിക്കുന്നുള്ളൂ. അവിടുന്നിലൂടെയല്ലാതെ നിത്യസുഖവാസത്തിന്റെ സ്വർഗ്ഗീയ ആരാമത്തിലേക്ക് എത്തിച്ചേരാൻ കഴിയില്ലല്ലോ.

അവിടുന്ന് നമ്മെ മറന്നതെപ്പോഴാണ്? ഇല്ല ഒരു നിമിഷം പോലും അവിടുന്ന് അവിടുത്തെ ഉമ്മത്തിനെ മറന്നിട്ടേയില്ല - തിരുജീവിതത്തിന്റെ അവസാന നിമിഷം പോലും 'ഉമ്മത്തീ, ഉമ്മത്തീ' എന്നവിടുന്ന് വേവലാതി കൊള്ളുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

നമ്മളെപ്പോ അവിടുത്തെ മറന്നു? നമുക്കെങ്ങനെ അവിടുത്തെ മറക്കാൻ കഴിയും? അവിടുത്തെ തിരുജീവിതത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ മറവിയുടെ മണ്ണിലേക്ക് ഖബറടക്കം ചെയ്‌താൽ പിന്നെ എന്താണ് നമ്മുടേതായി ബാക്കിയുള്ളത്?

ഇസ്ലാമികമായ എന്തെന്ത് മൂല്യങ്ങളുണ്ടോ അതിലൊക്കെ മാതൃകയുടെ വെളിച്ചമേകി മുമ്പേ നടന്ന വഴികാട്ടികൾ ആണ് തിരു സ്വഹാബത്ത്. ഈമാനിന്റെ വെളിച്ചം മനസ്സിൽ ആഴത്തിൽ വേരൂന്നിയ സ്വഹാബത്തിനോളം വരില്ലല്ലോ മറ്റാരും. അവരിൽ തന്നെ ഹബീബിന്റെ(സ്വ) ഹബീബായ അബൂബക്കർ (റ) തങ്ങളിലേക്ക് നോക്കൂ..

സ്വന്തം പിതാവായ അബൂഖുഹാഫ(റ) ഇസ്ലാം സ്വീകരിക്കുന്ന അവസരത്തിൽ കണ്ണുനീരൊലിപ്പിക്കുന്ന അബൂബക്കർ(റ വിനോട് 'എന്താണ് നിങ്ങളുടെ കരച്ചിലിന്റെ കാരണം' എന്ന പ്രവാചകരുടെ ചോദ്യത്തിന് അദ്ദേഹം നൽകിയ മറുപടി:

"നബിയേ, എന്റെ സ്വന്തം പിതാവ് ഇസ്ലാമിലേക്ക് വരുന്നതിനേക്കാൾ എനിക്കിഷ്ടമായിരുന്നു അവിടുത്തെ പിതൃവ്യർ അബൂത്വാലിബ് ഇസ്ലാമിലേക്ക് വരുന്നത്. കാരണം എനിക്കറിയാം അത് അവിടുത്തെ കൂടുതൽ സന്തോഷിപ്പിക്കുമായിരുന്നു എന്ന്"

ഗാർ സൌറിലെക്കുള്ള വഴി കണ്ടവർ ഓർക്കുന്നില്ലേ - തിരുനബി തങ്ങളുടെ(സ്വ) മുന്നിലായും പിന്നിലായും ഇടത്തായും വലത്തായും ഓടി നടന്ന് അവിടുത്തെ കാത്തുരക്ഷിച്ച അബൂബക്കർ(റ)വിനെ..തിരുമുസ്ഥഫാ തങ്ങളുടെ ഉറക്കം തെളിയുന്നത് തന്റെ ജീവൻ പോകുന്നതിനേക്കാൾ പ്രയാസമായി തോന്നിയ ഒന്നാം ഖലീഫയുടെ നിമിഷങ്ങൾ നമുക്ക് മറക്കാമോ?..

തൊട്ടടുത്ത് തന്നെ മറ്റൊരു സ്വാഹിബായ ഉമർ(റ) വിലേക്ക് കൂടെ നോക്കൂ...

അബ്ബാസ് (റ) വിനോട് ഉമർ(റ) പറഞ്ഞു: "താങ്കളുടെ ഇസ്ലാമിലേക്കുള്ള വരവിനെ ഞാനെന്റെ സ്വന്തം പിതാവിന്റെ ഇസ്ലാമികാശ്ലേഷണത്തേക്കാൾ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു - കാരണം അത് നബി തങ്ങൾക്ക് (സ്വ) വളരെ സന്തോഷം നൽകി എന്നെനിക്കറിയാം"

എന്തൊരു മനസ്സറിഞ്ഞ സമർപ്പണം..! നേരിൽ പ്രവർത്തിയിൽ വ്യക്തമാകുന്ന സംഭവങ്ങൾ തന്നെ എത്രയോ ഉണ്ട് എങ്കിലും ഹബീബായ നബി തങ്ങളുടെ ഇഷ്ടത്തെ പോലും സ്വന്തം കുടുംബത്തിന്റെയും സ്വന്തത്തിന്റെയും സന്തോഷത്തേക്കാൾ വലുതായി കണ്ട രണ്ട് അനുചരന്മാരുടെ വ്യത്യസ്തമായ അഭിപ്രായ പ്രകടനങ്ങളിലെ സാമ്യത പോലും എത്ര വ്യക്തമായാണ് പരിശുദ്ധമായ പ്രണയത്തെ വരച്ചു കാട്ടുന്നത്..!

പ്രവാചക പ്രണയത്തിന്റെ മഹോന്നത മാതൃകകളായി വിരാജിച്ച സലഫുകളും ഖലഫുകളും ഇമാമീങ്ങളുമായ നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ സാക്ഷ്യം മുൻകഴിഞ്ഞു പോയി. പ്രവാചക പ്രണയ സമുദ്രത്തിലെ പരൽ മീനുകൾ മരിച്ചു തീരുന്നില്ല. ചരിത്രം ആവർത്തിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കും. അവിടുത്തോടുള്ള പ്രണയം മുറിയുമ്പോൾ ഈമാനിന്റെ പൂർണ്ണത നഷ്ടമാകും. ഈമാനിന്റെ പൂർണ്ണത നഷ്ടമായ സമൂഹം പിന്നെ നാശത്തിന്റെ വിളിയാളത്തിന് ചെവിയോർക്കുക മാത്രമേ ചെയ്യേണ്ടതുള്ളൂ..

ഈമാൻ എന്നത് പുറമെയുള്ള കാട്ടിക്കൂട്ടലുകളല്ല - ഹൃദയത്തിൽ വേരുറക്കുകയും പ്രവർത്തികൾ കൊണ്ട് ബലപ്പെടുത്തിയതുമാണ്. ഹബീബിനോടുള്ള പ്രണയം ഈമാനാണ്: അതും പുറം മോടിയുടെ വെളിച്ചം മാത്രമാകാതെ പ്രണയത്തെ ബലപ്പെടുത്തുന്ന പ്രവർത്തികളിൽ വേരുറച്ച മനസ്സിനകത്തെ വികാരമാകണം..

കാത്തിരിക്കുമെന്നവിടുത്തെ വാഗ്ദാനമാണ് - വാക്ക് തെറ്റിക്കാത്ത അമീനായ ഹബീബിന്റെ ചാരത്തണഞ്ഞ് തിരുകരം തൊട്ട് ഹൗളിൽ നിന്നും കോരിക്കുടിക്കണം - പ്രണയഭാജനത്തിന്റെ പൂമുഖം കാണണം... അവിടുന്നിലേക്ക് നടന്നടുക്കണം.. അവിടുത്തോട് ചേരണം..

പ്രണയ സാക്ഷാൽക്കാരത്തിന്റെ സുവർണ്ണ നിമിഷത്തിൽ സ്വയം മറന്നൊന്ന് നിശ്വസിക്കണം. കസ്തൂരിയെ വെല്ലുന്ന തിരുശരീരത്തിന്റെ സുഗന്ധം ആവഹിക്കണം. കണ്ണും മനസ്സും ആ തിരുസവിധത്തിൽ കുളിരണിയിക്കണം..

ആശയാണ് നാഥാ, നിരാശയാക്കല്ലേ..

വേർപാടിന്റെ വേദന കൂടിച്ചേരലിന്റെ സന്തോഷമാകണം..

കൂടെയുണ്ടായിരുന്നതും ഉണ്ടായിരുന്നവരേയും ദൂരേയാക്കി നീങ്ങുക എന്നതിനോളം തദവസരം വേദനാജനകമായ മറ്റൊന്നുമുണ്ടാകില്ല എന്നതാണ്‌ അനുഭവം. ചില വേർപാടുകൾ കാലമേറെ നമ്മുടെ ഹൃദയത്തെ മഥിച്ച്‌ നിൽക്കും. ചിലതിന്‌ സെക്കന്റുകളുടെ ദൈർഘ്യം മാത്രം.

മനുഷ്യർ തമ്മിലുള്ളതാകട്ടെ, മനുഷ്യരും മൃഗങ്ങളും തമ്മിലുള്ളതാകട്ടെ, മൃഗങ്ങൾക്കിടയിൽ ആകട്ടെ സൃഷ്ടികളിലേക്ക് എവിടെയും എങ്ങനെയും നോക്കിയാൽ ഇതാണ്‌ അവസ്ഥ.

ബന്ധങ്ങളുടെ നൂലിഴകളിലായി കോർക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യർ തമ്മിൽ ചുരുങ്ങിയ കാലത്തേക്ക്‌ ആണെങ്കിൽ കൂടെ യാത്ര പറയുന്നത്‌ എത്രമാത്രം കരളലിയിക്കുന്ന വികാരമാണ്‌ എന്ന് പ്രവാസം അനുഭവിച്ചവർക്ക്‌ കൃത്യമായി അറിയാം.

കാലങ്ങളായി താൻ പോറ്റി വളർത്തിയിരുന്ന ഒരു കാലിയെ വിൽക്കുന്ന ഉടമയുടെ വേദന വളരെയായിരിക്കും. തന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും എന്തോ ഒന്ന് മുറിച്ച്‌ മാറ്റും പോലെ. കയർ കൈമാറപ്പെട്ട വളർത്തു മൃഗങ്ങളെ ശ്രദ്ധിച്ച്‌ നോക്കൂ അവറ്റകൾക്കും തന്റെ ഇത്രയും കാലത്തെ യജമാനനുമായുള്ള പിരിയൽ അസഹനീയമായ സങ്കടമാണെന്ന് തോന്നിപ്പോകും അവകളുടെ ഭാവം കണ്ടാൽ.

ഒരു തൊഴുത്തിൽ ഒന്നിച്ച്‌ കഴിഞ്ഞ രണ്ടിൽ ഒന്നിനെ വേർപ്പെടുത്തിയാൽ നമുക്ക്‌ അറിയാൻ കഴിയും ബാക്കിയുള്ളതിന്റെ വേദന പ്രകടമാക്കുന്ന ചേഷ്ഠകളും പ്രകടനങ്ങളും..

മനുഷ്യനെന്നോ മൃഗമെന്നോ വ്യത്യാസമില്ലാതെ തന്നെ അല്ലാഹു സൃഷ്ടിച്ച ഒരു വികാരമാണിതെന്നത്‌ സത്യമാണ്‌. ചുരുങ്ങിയ കാലത്തെ ഒരുമിച്ചു കൂടലിന്‌ ശേഷമുള്ള പിരിയലിന്‌ പോലും സങ്കടം വിശാലമാണ്‌. ബന്ധത്തിന്റെ ആഴത്തിനനുപാതമായി വേർപാടിന്റെ നോവ്‌ നിഴലിച്ചു നിൽക്കും.

വളരെ ചെറിയ യാത്രകൾക്കിടയിൽ നാം കണ്ടുമുട്ടുന്ന ആളുകളുമായി ഉണ്ടാകുന്ന ചുരുങ്ങിയ മണിക്കൂറുകളുടെ ബന്ധം പോലും യാത്ര പൂർത്തിയാക്കി പിരിയുമ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു മന:ക്ലേശം ബാക്കിയാക്കും..

പിരിയുക എന്ന വാക്കിന്റെ ആഴമേറുന്നത്‌ പിരിയലെന്ന് പറയപ്പെടാൻ നിദാനമായ കൂടിച്ചേരലിന്റെ ആഴമനുസരിച്ചാണ്‌. ജനിച്ചു വീഴുന്നതോടെ തന്നെ പല തരത്തിലുള്ള വേർപ്പിരിയലുകളുടെ അവസ്ഥകളെ പുറകിലാക്കിയാണ്‌ മനുഷ്യൻ ഭൂമിലോകത്തേക്ക്‌ എത്തുന്നത്‌. താനത്രയും കാലം കഴിഞ്ഞിരുന്ന താമസസ്ഥലം, തനിക്ക്‌ ഊർജ്ജവും രക്തവും നൽകിയ പലവിധത്തിലുള്ള ബന്ധനങ്ങൾ..ഇവയെല്ലാം കഴിഞ്ഞു പിറന്നു വീഴലോടെ മാതാവുമായുള്ള ശരീര ബന്ധവും പിരിയുന്നു..പിന്നീടങ്ങോട്ട്‌ നമ്മുടെ ജീവിതം മുഴുക്കെ പിരിയലുകളുടേയും കൂടിച്ചേരലുകളുടെയും സമ്മിശ്ര യാത്രയാണ്‌.

യജമാനനായ അല്ലാഹു നമ്മെ സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നത്‌ തന്നെ ഒന്നിന്‌ മറ്റൊന്ന് കൂട്ട്‌ എന്ന സുന്ദരമായ അവസ്ഥയിലാണ്‌.വലതും ഇടതുമായി കൈകാലുകൾ, കണ്ണുകൾ, ചെവികൾ..ഏതൊരു പ്രവർത്തിയിലും ഇടപെടുന്ന അവയവത്തിന്റെ രണ്ട്‌ ഭാഗവും കൂട്ടാണ്‌. ബന്ധങ്ങളെ എണ്ണുമ്പോൾ ഇത്‌ പോലെ പരസ്പരം കൂടിച്ചേർന്ന് ജീവിച്ച മറ്റെന്തുണ്ടാകും..? ആഴത്തിലാഴത്തിൽ വേരൂന്നിയ, ആയുസ്സിന്റെ ആദ്യ തുടിപ്പ്‌ മുതൽ അവസാനം വരെ കൂടെയുള്ള തന്റെ സഹാവയവവുമായി ഓരോ അവയവങ്ങളും വേർപ്പിരിയുന്ന ഒരു സമയത്തെ കുറിച്ച്‌ ആലോചിച്ച്‌ നോക്കിയിട്ടുണ്ടോ?

ശരീരമാകുന്ന പേടകത്തിന്റെ ചാലക ശക്തിയായ ആത്മാവിനെ പിരിയുന്ന, എല്ലാവിധ ബന്ധങ്ങളുടെയും ഭൗതികമായ കണ്ണികൾ അറുത്തു മാറ്റുന്ന ഏറ്റവും അവസാനത്തെ വേർപ്പാടിന്‌ മുമ്പ്‌ കാലിന്റെ വിരലുകളിൽ നിന്നും മുകളിലോട്ട്‌ മരണത്തിന്റെ മാലാഖമാർ ആത്മാവിനെ അൽപ്പാൽപ്പമായി ഉയർത്തിയുയർത്തി കൊണ്ട്‌ പോകുന്നതിനിടയിൽ അത്രയും കാലം ഒന്നിച്ച്‌ സഞ്ചരിച്ച കാലുകൾ തമ്മിൽ യാത്ര പറയുന്നൊരു സന്ദർഭമുണ്ട്‌..ഒരു വല്ലാത്ത വേദനയേകുന്ന അവസരം..

മരണവെപ്രാളത്തിന്റെ അവസാന നിമിഷത്തിൽ സഹിക്കാനാകാത്ത, ആദരവായ നബി തങ്ങൾ പോലും "മരണത്തിന്‌ വല്ലാത്ത വേദനയുണ്ട്‌ ആയിഷാ (റ)" എന്ന് പറഞ്ഞ അനുഭവത്തിന്റെ സമയത്ത്‌ ഒരു കാല്‌ മറ്റേ കാലിനോടും കൈ മറുകയ്യിനോടും എന്ന് വേണ്ട ഓരോ അവയവങ്ങളും കൂടെയുള്ളതിനോട്‌ പറയും,

عليك السلام تفارقني و أفارقك إلى يوم القيامة

"എന്റെ സഹ അവയവമേ, നമ്മൾ പിരിയുകയാണ്‌ ഖിയാമം വരേ, ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്‌ വരേക്കും നമ്മൾ പിരിയുകയാണ്‌ - അസ്സലാമു അലൈക്കും..'

ഓരോ ശ്വാസത്തിലും ചേർത്ത്‌ ചേർത്ത്‌ നടന്നിരുന്ന കാലുകൾ തമ്മിൽ, ഓരോ പിടുത്തത്തിലും കൂടിനിന്നിരുന്ന കൈകൾ്‌ തമ്മിൽ, ഓരോ കാഴ്ചയിലും ഒന്നിച്ചായിരുന്ന കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ, കൂർപ്പിച്ചു വെച്ച് ചേർന്ന് കേട്ടിരുന്ന ചെവികൾ തമ്മിൽ..

ജനിച്ചത്‌ മുതൽ ഒന്നിച്ച്‌ ചലിച്ച അവയവങ്ങൾ തമ്മിൽ പിരിയുന്നതിന്റെ ഒഴിച്ചു കൂടാൻ കഴിയാത്ത പ്രയാസം നിശ്ചയമായും വരാനിരിക്കുന്നു. ജീവനറ്റ്‌, ചലനമില്ലാത്ത കേവലം പുറം തോട് മാത്രമായി മണ്ണിലേക്ക്‌ പോയി കിടക്കുന്നതോടെ ദുനിയാവുമായുള്ള സകല ഭൗതിക ബന്ധങ്ങളും പിരിയുന്നു..എല്ലാമെല്ലാം പിരിയേണ്ടത്‌ തന്നെ..

ചുരുങ്ങിയ സമയത്തെ, വരാനിരിക്കുന്ന ലോകത്തെ അപേക്ഷിച്ച് വളരെ ഇടുങ്ങിയ സ്ഥലത്തെ, ചെറിയ ചെറിയ വേർപാടുകൾ സൃഷ്ടിക്കുന്ന പ്രയാസം താണ്ടാൻ വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടുന്ന മനുഷ്യനെങ്ങാനും ഒട്ടിപ്പിടിച്ച അവയവങ്ങൾ പിരിയുന്ന വേദന ഓർത്തിരുന്നുവെങ്കിൽ മറ്റെല്ലാം എത്ര നിസ്സാരമാകുമായിരുന്നു..!

"എന്റെ നഷ്ടമേ" ബിലാൽ(റ) തങ്ങളുടെ ഭാര്യ വിതുമ്പിക്കരയുകയായിരുന്നു - തന്റെ പ്രിയതമൻ ഐഹിക ലോകത്ത് നിന്നും പിരിയുകയാണ്. ബിലാൽ(റ) തങ്ങൾ ഭാര്യയെ കരയുന്നതിനെ തൊട്ട് വിലക്കിയിട്ട് പറഞ്ഞു: "എന്റെ സന്തോഷമേ - നാളെ ഞാനെന്റെ ഹബീബിനെ(സ്വ)യും അവിടുത്തെ സഹചാരികളെയും കാണാൻ പോവുകയാണ്".

ഒരിടത്ത് വേർപാടിന്റെ പേരിലുള്ള വേദനയുടെ പ്രകടനം - മറ്റൊരിടത്ത് വേർപാടിനേക്കാൾ സന്തോഷമേകുന്ന കൂടിച്ചേരലിന്റെ സന്തോഷ പ്രകടനം. തിരുമുസ്ഥഫാ തങ്ങളുടെ ശാരീരികമായ വേർപാട് അവരിൽ ഏറെയേറെ പ്രയാസം ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു എന്നത് സത്യമാണ് - പക്ഷെ ആത്മാക്കളാൽ കോർക്കപ്പെട്ട സ്നേഹത്തിന് അവർക്കിടയിൽ വേർപാടിന്റെ മറയിടാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. "കണ്ണുകളാൽ സ്നേഹിച്ചവർ തമ്മിലാണ് വിടപറയൽ - ഹൃദയത്താലും ആത്മാവിനാലും സ്നേഹിച്ചവർക്കിടയിൽ വേർപാട് എന്നൊന്ന് ഇല്ലേയില്ല" - എന്ന് ജലാലുദ്ദീൻ റൂമി പറഞ്ഞത് കൃത്യമായിരുന്നു.

ഓരോ പിരിയലുകളും അതിലും എത്രയോ ആനന്ദമേകുന്ന കൂടിച്ചേരലുകൾക്ക്‌ വഴിയൊരുക്കണം. അവയവങ്ങളുടെ സലാം പറഞ്ഞുള്ള പിരിയൽ പ്രേമഭാജനമായ അല്ലാഹുവിലേക്കും അവന്റെ ഹബീബിലേക്കുമുള്ള കൂടിച്ചേരൽ സാധ്യമാക്കണം. എങ്കിൽ പിരിയലിന്റെ പ്രയാസം കൂടിച്ചേരലിന്റെ ആനന്ദമായിത്തീരുമെന്നതിൽ സംശയമേയില്ല..

അപ്പോഴാണല്ലോ അനുഗ്രഹത്തിന്റെ മാലാഖമാരാൽ സുവാർത്ത അറിയിക്കപ്പെടുക;

ألا تخافوا ولا تحزنوا وأبشروا بالجنة التي كنتم توعدون

'പേടിക്കണ്ട, പ്രയാസപ്പെടേണ്ട, അല്ലാഹുവിന്റെ വാഗ്ദത്ത സ്വര്‍ഗീയ ലോകത്തേക്ക് നീ പ്രവേശിച്ചു കൊള്ളുക'

നാഥൻ തുണക്കട്ടെ..